استاد راهنما:

دکتر بیژن کاوسی

 استاد مشاور:

دکتر عبدالصمد کلیدری

 برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده پایان نامه درج نمی گردد

(در فایل دانلودی نام نویسنده موجود می باشد)

تکه هایی از متن پایان نامه به عنوان نمونه :

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

فهرست مطالب

دانلود متن کامل در سایت sabzfile.com

چکیده 1
فصل اول: کلیات

1-1- اهمیت پژوهش

 

 

3

1-2- اهمیت اقتصادی و غذایی باقلا

1-3- فرضیات پژوهش

1-4- اهداف پژوهش

5

7

7

فصل دوم: مروری بر تحقیقات انجام شده  
2-1- گیاه­شناسی باقلا 10
2-2- ارقام باقلا در دنیا 12
2-2-1- فلورد 12
2-2-2- آسکوت 12
2-2-3- بارکول 12
2-2-4- فلستا وی اف 13
2-2-5- ایکاروس 13
2-2-6- آکوادولسی 13
2-2-7- منفست 14
2-3- ارقام باقلا در ایران 14
2-3-1- زهره 14
2-3-2- الجزایری 14
2-3-3- شاهی 15
2-3-4- شاخ بزی 15
2-3-5- برکت 15
2-3-6- رقم 4/351 16
2-3-7- سرازیری 16
2-4- تأثیر عناصر کم­مصرف در گیاه 16
2-4-1- روی 18
2-4-2- کاربرد روی در زراعت 20
2-4-3- چگونگی­ی مصرف روی در زراعت 21
2-5- تنظیم­کننده­های رشد گیاهی 22
2-5-1- کندکننده­های رشد گیاهی 22
2-5-1-1- ترکیبات اونیومی 23
2-5-1-2- شیوه­ی اقدام کندکننده­های رشد اونیومی 25
2-5-2- تاثیر کندکننده­های رشد بر بخش­های مختلف گیاه 26
2-5-3- انتقال و سوخت و ساز کندکننده­های رشد 29
2-5-4- کلرمکوات کلراید 32
2-5-4-1- کاربرد کلرمکوات کلراید در زراعت 33
2-5-4-2- روش­های مصرف کلرمکوات کلراید 35
فصل سوم: مواد و روش کار  
3-1- زمان، موقعیت و شرایط اقلیمی محل آزمایش 37
3-2- ویژگی­های فیزیکی و شیمیایی خاک محل آزمایش 37
3-3- مشخصات تیمارهای آزمایشی 38
3-4- عملیات آماده­ سازی زمین و کشت 40
3-5- روش­های اندازه­گیری فاکتورهای آزمایش 41
3-5-1- اندازه­گیری ارتفاع 41
3-5-2- شمارش تعداد انشعاب 41
3-5-3- شمارش تعداد غلاف 41
3-5-4- اندازه­گیری طول غلاف 42
3-5-5- اندازه­گیری وزن غلاف 42
3-5-6- شمارش تعداد دانه در غلاف 42
3-5-7- اندازه­گیری وزن 100 دانه 43
3-5-8- اندازه­گیری اندازه عملکرد 44
3-5-9- اندازه­گیری اندازه روی در برگ و دانه 44
3-5-9-1- اصول روش 44
3-5-9-2- لوازم مورد نیاز 45
3-5-9-3- مواد مورد نیاز 45
3-5-9-4- روش کار 45
3-5-9-5- ملاحظات 46
3-5-10- اندازه­گیری اندازه پروتئین موجود در دانه 47
3-5-10-1- اصول روش 48
3-5-10-2- لوازم مورد نیاز 48
3-5-10-3- روش کار 48
فصل چهارم: نتایج، بحث  
4-1- ارتفاع بوته 51
4-2- تعداد انشعاب 54
4-3- تعداد غلاف 56
4-4– طول غلاف 57
4-5- تعداد بذر در غلاف 59
4-6- وزن غلاف 62
4-7- وزن صد دانه 64
4-8- عملکرد 65
4-9- اندازه عنصر روی برگ 68
4-10- اندازه عنصر روی بذر 70
4-11- اندازه پروتئین بذر

فصل پنجم: نتیجه­گیری کلی و پیشنهادها

72
4-12- نتیجه ­گیری کلی 77
4-13- پیشنهادها 78
   
– فهرست منابع 79

چکیده

 

باقلا یکی از مهمترین محصولات زمستانه­ی دارای ارزش غذایی بالا در دنیا و ایران می­باشد. به مقصود ارزیابی اثر محلول پاشی کندکننده­ی رشد گیاهی (سایکوسل یا CCC) و سولفات روی بر ویژگی­های رویشی، اجزاء عملکرد و محتوای روی و پروتئین باقلای رقم برکت، آزمایشی به صورت فاکتوریل که فاکتور اول شامل سطوح مختلف سایکوسل (0 ،500 ،1000و1500 میلی­گرم در لیتر) و فاکتور دوم شامل سطوح مختلف سولفات روی (0 ،2 و4  در هزار) بود، در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در 4 تکرار اجرا گردید. نتایج تجزیه­ی واریانس نشان داد که کاربرد سولفات روی موجب افزایش معنی­دار اندازه عملکرد، پروتئین و محتوای روی در دانه گردید، اما کاربرد سایکوسل کاهش ارتفاع، افزایش انشعاب و افزایش عملکرد را در پی داشت. بیشترین عملکرد غلاف (83/3 کیلوگرم در مترمربع) از محلولپاشی سایکوسل با غلظت 1500 میلیگرم در لیتر به دست آمد. بالاترین اندازه روی (18/60 میلیگرم در لیتر) و پروتئین (25/27%) دانه، به ترتیب، از محلول پاشی توام سولفات روی با غلظت 4 در هزار و سایکوسل با غلظت 500 میلی گرم در لیتر و همچنین محلول پاشی سولفات روی با غلظت 4 در هزار حاصل گردید. با در نظر داشتن نتایج پژوهش حاضر، کاربرد کندکننده­ی رشد سایکوسل 500 میلی گرم در لیتر و سولفات روی 4 در هزار به مقصود کنترل رشد رویشی و افزایش کمی و کیفی محصول باقلای رقم برکت در منطقه­ی ممسنی قابل توصیه می باشد.

واژه­های کلیدی: باقلا، رقم برکت، سایکوسل، سولفات روی، عملکرد، پروتئین

 

 

  • اهمیت پژوهش

 باقلا[1] یکی از بقولات زراعی بسیار قدیمی می باشد. بذرهای این گونه از محل­های مربوط به عصر نوسنگی در اسپانیا و اروپای شرقی و همچنین مکان­های عصر مفرغ در سوئد و ایتالیا کشف شده می باشد. Vicia faba حدود 1800 سال قبل از میلاد در اروپا کشت ­می­شده­ می باشد (پارسا و باقری، 1387).

منشأ باقلا در ناحیه­ی مدیترانه­ای جنوب­ غرب آسیاست و بسیار نزدیک به جنس vicia phiniama که به ­صورت وحشی در الجزایر می­روید، می­باشد (کوچکی و بنایان اول، 1388). احتمالآً مرکز ثانویه­ی آن افغانستان و اتیوپی می­باشد. به ­گونه کلی از ‌آن­جا که بقایای به ­دست­ آمده مربوط به حدود 2000 تا 3000 سال قبل از میلاد در حوزه­ی مدیترانه­ای کشف ­شده می باشد، اهلی­ شدن بایستی 1500 تا 2000 سال قبل از آن انجام شده ­باشد. مطابق شواهد باستان ­شناسی به­ نظر می­رسد که محتمل­ترین ناحیه­ی اهلی­ شدن باقلا مدیترانه­ی شرقی و خاور نزدیک باشد. طی اهلی ­شدن، باقلا توسط بشر به نواحیی که از نظر اقلیمی متفاوت بوده و در عین حال شباهت­هایی نیز داشتند، منتقل ­گردید. باقلا به ­گونه وسیعی در مناطق معتدله و ارتفاعات بلند مناطق گرمسیری (مانند نواحی شمالی در آمریکای ­لاتین و اتیوپی) کشت می­گردد. این محصول در آمریکا، آفریقای­ شرقی و هاوایی هست و تنوع وسیعی از تیپ­های آن کشت می­گردد. ارقام دانه­ریز در شمال­ اروپا، دره­ی ­نیل، اتیوپی، افغانستان، شبه­ قاره­ی ­هند و آمریکای­ شمالی غالب می باشد. در بیشتر مناطق دیگر نظیر حوزه­ی مدیترانه، آسیای ­غربی، چین و آمریکای­ لاتین، تیپ­های دانه­ درشت اهمیت بیشتری دارند. در اغلب کشورهای پیشرفته، باقلا بیشتر به ­مقصود تغذیه­ی دام بهره گیری ­می­گردد، در حالی­ که در بعضی از کشورهای در ­حال توسعه هنوز هم به ­عنوان غذای بشر مورد کشت و کار قرار می­گیرد (پارسا و باقری، 1387).

باقلا یکی از مهمترین محصولات زمستانه­ی دارای ارزش غذایی بالا در جهان می باشد. دانه­های بالغ باقلا منبع خوب پروتئین (حدود 25 درصد دانه­های خشک)، نشاسته، سلولز، ویتامین ث و مواد ­معدنی هستند (Hamilton, 2005)؛ پس این گیاه اهمیت فزاینده­ای برای غذای بشر و حیوان در آینده دارد. با در نظر داشتن این مسئله بهبود ساختار گیاه، مولفه­های مربوط به عملکرد و همچنین کیفیت عملکرد دانه (که به ­واسطه­ی محتوای کلی کربوهیدرات و پروتئین نشان­ داده ­می­گردد)، مانند مورد هایی می­باشند که در تحقیقات در زمینه­ حبوبات مانند باقلا مد نظر محققان قرار می­گیرد (Ibrahim et al., 2007).

تنظیم­کننده­های رشد گیاهی به ­خاطر تاثیر در رشد و نمو در غلظت­های خیلی ­کم شناخته شده­اند (Jules et al., 1981). در این ­میان تاثیر تنظیم­کنندگی رشد کلرمکوات­ کلراید نخستین­ بار توسط تولبرت (1960)، در طیف وسیعی از گیاهان به ­اثبات ­رسید. هدف اولیه از کاربرد کلرمکوات­ کلراید در تولید گیاهان زراعی به اثر ضد خوابیدگی آن محدود می­گردد. نتایج پژوهش­های بعدی نشان­ داد که کاربرد کلرمکوات­ کلراید حتی در غیاب خوابیدگی[2] (ورس) هم باعث افزایش عملکرد در دانه می­گردد (Ma and Smith, 1992). از طرف ­دیگر عناصر ریزمغذی در گیاهان زراعی با تاثیر بر فرایندهای رشد و نموی، شاخص­های کمی و کیفی آنها را تغییر می­دهند (بابائیان و همکاران، 1387). مصرف عناصر ریزمغذی علاوه ­بر نقشی که در افزایش عملکرد کمی و کیفی محصولات کشاورزی دارند، در سلامتی بشر و دام، که از مواد اولیه­ی گیاهی بهره گیری ­می­کنند، نیز تاثیر بسزایی دارند (پارسا و باقری، 1387). در مطالعات صورت­ گرفته مشخص ­شده ­می باشد که اکثر خاک­های ایران دارای pH  بالا و مقادیر زیادی آهک هستند (ملکوتی و غیبی، 1376؛ غیبی، 1376). در این ­نوع خاک­ها حلالیت عناصر ریزمغذی کم می باشد و همین ­امر منجر به کاهش قابلیت در دسترس ­بودن این عناصر برای عمده­ی گیاهان زراعی می­گردد (ملکوتی و غیبی، 1376؛ Sigh et al., 1996). در این­ میان روی مانند عناصر کم­ مصرفی می باشد که کمبود آن در خاک­های زراعی ایران هم به دلیل موردها ذکر گردیده در بالا و هم عدم رواج مصرف کودهای محتوی روی عمومیت دارد (ملکوتی و طهرانی، 1378).

با­ در نظر داشتن مطالب بالا و به ­دلیل تحقیقات کمی که در مورد اثرات عناصر کم­ مصرف مانند روی و همچنین کندکننده­های رشد گیاهی مانند سایکوسل بر روی گیاه باقلا صورت گرفته می باشد، انجام مطالعه در چنین زمینه­هایی می­تواند کمک قابل­ توجهی به شناخت بهتر و بیشتر اثرات این مواد بر روی گیاه باقلا در جهت افزایش کمیت و کیفیت محصول داشته ­باشد.

اهمیت اقتصادی و غذایی باقلا

 باقلا یکی از مهمترین محصولات زمستانه­ی دارای ارزش‌ غذایی بالا در جهان می باشد (Ibrahim et al., 2007). این گیاه از نظر اهمیت بعد از لوبیا، نخودفرنگی و نخود در مقام چهارم قرار دارد و به­ عنوان یکی از حبوبات اصلی در کشورهای چین، مصر، اتیوپی، شمال­ سودان، منطقه­ی ­مدیترانه و ارتفاعات آمریکای­ لاتین کشت ­می­گردد. باقلا در ایران نیز در استان­های گیلان، مازندران، گلستان، لرستان و خوزستان کشت­ می­گردد. کل سطح زیر کشت باقلا در کشور حدود 9573 هکتار می باشد که حدود 7398 هکتار آن به صورت کشت آبی و حدود 2176 هکتار به صورت دیم اکثراً در شمال کشور کشت­ می­گردد. استان لرستان با سطح زیر کشت 2130 هکتار در مقام اول و استان­های گلستان، مازندران، خوزستان و گیلان در مکان­های بعدی قرار دارند. کل تولید باقلا در ایران حدود 13757 تن می باشد که استان لرستان با تولید 4032 تن باز هم در مقام اول و استان­های گلستان، مازندران و خوزستان در مکان­های بعدی قرار دارند. کمترین مقدار تولید و سطح زیر کشت مربوط به استان­های قم، خراسان شمالی و سمنان می باشد. باقلا در کشورهای صنعتی به­ عنوان غذای دام مانند اسب، خوک، ماکیان و کبوتر و در کشورهای در حال ­توسعه به عنوان غذای بشر مطرح­ می باشد. ارزش غذایی باقلای سبز کم و بیش مانند نخودفرنگی و لوبیا می باشد، اما ممکن ­می باشد به عنوان سبزی مصرف­ گردد یا به صورت خشک شده یا حتی کنسرو شده نیز بهره گیری ­گردد. در هندوستان دانه­های خشک­ شده­ی آن مانند بادام ­زمینی مصرف­ می­گردد. کاه آن به عنوان فرش و یا به ­عنوان سوخت در قسمت­هایی از سودان و اتیوپی کاربرد دارد (کاظمی پشت مساری، 1388). به علاوه باقلا خواص دارویی برای بیماری­های سنگ ­کلیه، مرض ­کبد و بیماری­های چشمی دارد (Akcin, 1988).

در کنار این کاربردها، ویژگی‌هایی از قبیل عملکرد بالا، دانه­های کوچک، فاکتورهای غیر تغذیه­ای کم، توانایی بالای سازگاری با کشاورزی مدرن، طول ­عمر انبارداری، انتقال آسان و قیمت پایین، این گیاه را برای کشاورزان، کارخانه­داران و از نظر تغذیه­ای جالب­ ساخته ­می باشد (Duc, 1997). از نظر ارزش­ غذایی، باقلا یکی از منابع مهم پروتئین و انرژی برای بسیاری در‌ آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین و یک جایگزین خوب برای پروتئین گران گوشت و ماهی می­باشد (Ibrahim et al., 2007). بذور بالغ باقلا سرشار از پروتئین، نشاسته، سلولز، ویتامین و مواد معدنی هستند (Hamilton, 2005).

با وجود ارزش­ غذایی بسیار قابل ­توجه باقلا و کیفیت بالای پروتئین آن و اگر چه تاریخ بهره گیری از باقلا به­ عنوان غذا بسیار طولانی می باشد، اما هنوز به ­گونه جهانی پذیرفته ­نشده می باشد. بیشترین مصرف غذایی آن در مدیترانه­ی­ شرقی و مناطق شرق­ میانه می باشد، اما در همین مناطق نیز مردم فقیر از ‌آن بهره گیری می­کنند. نکته­ی مهم در ارزش غذایی باقلا وجود اسید آمینه­ی لیزین می باشد که مانند اسید آمینه­های ضروری بوده و بدن قادر به ساخت آن نیست. 8/1 درصد از وزن باقلا اسید آمینه­ی لیزین می باشد. جداول زیر به­ ترتیب اسید آمینه­های موجود در‌ باقلا (جدول 1-1)، مقایسه­ی ترکیبات آن با سویا (جدول 1-2) و درصد ترکیبات ماده­ی خشک آن (جدول 1-3) را نشان­ می­دهند (کوچکی و بنایان اول، 1388).

جدول 1-1- اسید آمینه­های موجود در باقلا بر اساس درصد کل ازت موجود در دانه­ی آن

جستجو در سایت :   

اسید آمینه درصد اسید آمینه درصد
اسپارتیک 4 متیونین 4
ترئونین 5/0 لیزین 6/0
سرین 3/0 ایزولوسین 1/0
آسپاراژین 21 لوسین 1/0
گلوتامیک اسید 2/1 تیروزین 3/0
گلوتامین 8/5 فنیل آلانین 5/0
پرولین 4/2 هیستیدین 7/0
گلیسین 1 آرژنین 6/35
آلانین 7/3 آلفا آمینو بوتیریک اسید 4/0
والین 5/0 تریپتوفان نادر

مأخذ: زراعت حبوبات، کوچکی وبنایان اول(1388)

جدول1-2- مقایسه بین ترکیبات سویا و باقلا

درصد سویا باقلا
رطوبت 25 5
پروتئین 95/90 86
خاکستر 4/2 2/5
نشاسته بسیار کم 4/0
چربی 1/20 9/0

مأخذ: زراعت حبوبات، کوچکی و بنایان اول(1388)

جدول 1-3- درصد ترکیب ماده خشک در بذر باقلا

ترکیب زمستانه (%) بهاره (%)
پروتئین خام 5/26 4/31
پروتئین خالص 24 2/28
فیبر خام 9 8
خاکستر 4 4
سیلسیم 1/0 1/0
کلسیم 19/0 16/0
فسفر 68/0 66/0
منیزیم 13/0 13/0
پتاسیم 22/1 14/1
سدیم 02/0

 

01/0

مأخذ: زراعت حبوبات، کوچکی و بنایان اول(1388)

-3- فرضیات پژوهش

 1. کاربرد سطوح مختلف سایکوسل به صورت محلول پاشی می­تواند باعث کنترل رشد رویشی و افزایش عملکرد رقم باقلای برکت گردد.

  1. کاربرد سطوح مختلف سولفات روی به صورت محلول پاشی می­تواند باعث بهبود ویژگی­های رویشی و افزایش عملکرد رقم باقلای برکت گردد.
  2. برهمکنش سایکوسل و سولفات روی می­تواند موجب افزایش عملکرد گردد.

 -4- اهداف پژوهش

مطالعه اثر کاربرد کندکننده­ی رشد سایکوسل بر کنترل رشد رویشی و افزایش عملکرد در رقم باقلای برکت.

  1. مطالعه اثر کاربرد سولفات روی بر بهبود عملکرد رقم باقلای برکت.

 مطالعه برهمکنش سایکوسل و سولفات روی بر ویژگی­های رویشی و اجزای عملکرد رقم باقلای برکت.

4 .کاهش درصد پوکی غلاف­ها و افزایش عملکرد دانه

 

2- مروری بر تحقیقات انجام شده

  2-1- گیاه­شناسی باقلا

 باقلا جزء گیاهان زمستانه­ی عالی گلدار، از راسته­ی دولپه­ای­ها[3]، خانواده­ی بقولات[4]، زیرخانواده­ی پروانه­آسایان[5] و جنس vicia می­باشد. در زیرخانواده­ی پروانه­آسا 480  جنس و 14700 گونه هست، که بسیاری از آنها منابع مهم غذایی بشر و حیوانات هستند (کوچکی و بنایان اول، 1388). جنس بزرگ vicia دارای بیش ­از 130 عضو می­باشد. باقلا متعلق به زیرجنس vicia می باشد که 6 گونه دارد. این گیاه، دیپلوئید با 6 جفت کروموزوم (2n=2x=12) می­باشد که در تلاقی با سایر گونه­ها هیبرید باروری تولید نمی­کند. این گیاه یک گونه با دگرگشنی ناقص[6] می باشد که اندازه دگرگشنی آن بین 20 تا 60 درصد گزارش­ شده ­می باشد. باقلا اکثراً توسط حشرات، دگرگرده ­افشانی می­گردد. از نظر مورفولوژیکی، باقلا گیاهی یکساله[7]، ایستاده، مستحکم و قوی­بنیه، صاف (بدون کرک) و پربرگ به ­ارتفاع 30 تا 180 سانتی­متر می باشد. ساقه­ی آن قوی، چهارگوش و توخالی با 2 تا 7 شاخه در پایه­ی بوته می­باشد. برگ­های آن متناوب و مرکب بوده و برگچه­ها 2 تا 6 عدد، بیضوی تا کشیده و به ابعاد 3 تا 10 سانتی­متر طول در 1 تا 4 سانتی­متر عرض می­باشد. گل­های آن به رنگ سفید کدر با لکه­های ارغوانی درشت بوده و گل­آذین، کوچک، محوری با دمگل کوتاه و1 تا 6 گل می باشد. پیشرفت گلدهی از قسمت­های پایینی تا قسمت نوک ساقه بوده و 14 تا 20 روز طول می­کشد (پارسا و باقری، 1387). بر اثر رقابت و تراکم بوته­ها، گل­ها در گره­های بالایی تشکیل ­می­شوند (پیوست، 1381). با شروع رشد زایشی تمایل به ادامه­ی رشد رویشی در آن دیده ­می گردد (کوچکی و بنایان اول، 1388؛ هاشم آبادی و صداقت حور، 1385).

میوه­ی باقلا، مانند سایر گیاهان این خانواده، غلافی ­می باشد به طول 10 تا 20 سانتی­متر و دارای 3 تا 8 دانه در هر غلاف می باشد (کوچکی و بنایان اول، 1388). غلاف­های آن شبه استوانه­ای تا پهن، در ارقام زراعی به ­طول 5 تا 10 سانتی­متر و در ارقام باغی تا 30 سانتی­متر می­باشد (پارسا و باقری، 1387).

شکل و اندازه­ی دانه­ها  و نیز رنگ آنها نسبت به ارقام مختلف متفاوت می باشد (کوچکی و بنایان اول، 1388)، و از فشرده (کتابی) تا کروی هست. طول بذور حدود 1 تا 6/2 سانتی­متر و به ­رنگ سفید، سبز، قهوه­ای، ارغوانی یا سیاه می­باشد. ارقام آن بر اساس اندازه­ی بذر به سه نوع تقسیم­ می­شوند: ارقام دانه ­درشت، ارقام دانه­ ریز و ارقام دانه ­متوسط[8]. جوانه­زنی بذر به صورت هیپوجیل[9] (لپه­ها زیر خاک) می باشد (پارسا و باقری، 1387). لپه­ها بافت ذخیره­ی بذرها هستند و 84 تا 88 درصد وزن خشک بذر را تشکیل ­می­دهند و 11 تا 14 درصد آن پوسته می­باشد. متوسط مقدار پروتئین در بذر خشک آن 4/23 درصد می­باشد (کوچکی و بنایان اول، 1388).

باقلا جزء گیاهان مقاوم ­به ­سرما به ­حساب­ می­آید (تصدیقی، 1364). این گیاه محصول فصل خنک می باشد  و تا 5 درجه­ی سانتیگراد را تحمل ­می­کند. گرمای زیاد در این گیاه اختلالات رشد جنین، ریزش گل­ها و کاهش تعداد بذرها در غلاف را به ­همراه ­دارد (هاشم آبادی و صداقت حور، 1385). رشد و نمو و تشکیل میوه در گیاه منوط به دمای کم و رطوبت بالای محیط می باشد. این گیاه نسبتاً روز بلند می باشد (پیوست، 1381).

باقلا دارای یک ریشه­ی اصلی کاملاً رشد کرده می­باشد و ریشه­های فرعی آن به ­خوبی رشد نکرده­اند (کوچکی و بنایان اول، 1388). ریشه­ها قوی و منشعب هستند و تا عمق 100 الی 120 سانتی­متر در خاک نفوذ می­کنند (کوچکی و بنایان اول،1388؛ هاشم‌آبادی و صداقت حور، 1385). ریشه­های فرعی به ­گونه مورب در داخل خاک رشد و نمو کرده و گره­های تثبیت ازت نیز بر روی آن­ها دیده می­گردد (کوچکی و بنایان اول، 1388). ریشه­ی اصلی این گیاه توانایی نفوذ در خاک­های فشرده و سنگین را دارد و بقایای ساقه­ی آن با دوام طولانی به کاهش فرسایش خاک کمک­ می­کند (کاظمی پشت مساری، 1388).

2-2- ارقام باقلا در دنیا

 2-2-1- فلورد[10]

اولین رقمی ­می باشد که برای کشاورزان استرالیایی معرفی ­گردید. به ­گونه گسترده­ای رشد می­کند. دانه­های کوچک آن، هر 100 عدد حدود 30 تا 45 گرم وزن دارد. پوسته­ی دانه به­رنگ قهوه­ای یا زرد کمرنگ می باشد. در آزمایش­هایی که در نقاط مختلف انجام­ شده، این رقم عملکرد خوبی نشان­ داده؛ اما به بیماری­های لکه­ قهوه­ای[11] و برق ­زدگی[12] خیلی حساس می باشد، که باعث کاهش عملکرد آن می­گردد. کاربرد قارچ­کش برای کنترل بیماری در اغلب نواحی آلوده می باشد.

2-2-2- آسکوت[13]

 یک گزینش از رقم فلورد می باشد که در جنوب استرالیا در سال 1996 تحت برنامه­ی PBR  آزاد گردید. این رقم مقاوم به بیماری برق ­زدگی می باشد. در اغلب صفات مشابه رقم فلورد می­باشد. زیرا در زراعت آن کمتر از قارچ­کش بهره گیری­ می­گردد، عملکرد بهتری از نظر کیفیت دانه دارد. دانه­های این رقم حالت رنگ­ پریدگی را نشان ­می­دهند.

2-2-3- بارکول[14]

 اخیراً از رقم فلورد آزاد شده و توسط برنامه­ی PBR به­ ثبت ­رسیده ­می باشد. این رقم در نوع دانه و حساسیت به بیماری شبیه رقم فلورد می­باشد، اما غلاف­های بیشتری در هر گره در ساقه دارد.

2-2-4- فلستا وی اف[15]

 رقم جدیدی که در سال 1998 آزاد شده و به ­گونه جزئی دانه­اش بزرگتر از رقم فلورد می باشد. این رقم نسبت به بیماری لکه ­قهوه­ای و برق ­زدگی بیشتر از رقم فلورد مقاومت نشان می­دهد. عملکرد خوبی در اغلب جاهایی که کشت ­می­گردد، دارد. فلستا وی اف تحت پوشش برنامه­ی PBR می­باشد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   دانلود پایان نامه ارشد : بررسی اثر زئولیت و سوپرجاذب در شرایط تنش خشکی